Konstanty Gebert Polski alef-bet. Żydzi w Polsce i ich odrodzony świat Fotografie: Anna Olej-Kobus, Krzysztof Kobus Carta Blanca 2009 Format: 235 x 331 mm Objętość: 240 stron Oprawa: twarda ISBN: 978-83-61444-60-2

 

Świat polskich Żydów od alef (?) do taw (?), historia, kultura nierozerwalnie związana z religią, współczesność – wszystko to w jednym, niezwykłym albumie, którego oś stanowi alfabet hebrajski.

Autor tekstu, znawca tematyki judaizmu, wprowadza Czytelnika w bogaty świat żydowskich zwyczajów, symboli, świąt i codziennego życia. Przybliża również znane postacie i miejsca z historii polskich Żydów.
Niezwykły klimat albumu budują wyjątkowe zdjęcia, które dają Czytelnikowi niepowtarzalną szansę uczestnictwa w życiu współczesnej społeczności żydowskiej.

 

 

Rekomendacja napisana przez Tomasza Tomaszewskiego
(fotografa, współautora książki Ostatni. Współcześni Żydzi polscy)

Otrzymujemy od Konstantego Geberta rzecz niezwykłą. Mądrą, inteligentną, ale również bardzo pożyteczną książkę – nowoczesny elementarz dla myślących starszaków, dla mnie, dla nas, dla wszystkich.
Sycą nasz umysł nie tylko erudycja i wiedza autora, barwne, przewrotne i błyskotliwe określenia, wciągająca narracja, lecz także pokora i życzliwość wobec Boga oraz tego mądrego, głębokiego, wielowiekowego świata.
Dzisiaj, choć społeczność żydowska w Polsce jest nieliczna, obserwujemy renesans jej kultury. Czynne synagogi, teatr, szkoły i letniska naukowe, festiwale. Prawdziwe odrodzenie, oczarowanie, często zachwyt, także i tym, jak te dwie kultury, żydowska i polska, były połączone, jak wiele miały wspólnego, jak z siebie czerpały.
Patrzę na tę publikację uradowany, na świetne zdjęcia Anny i Krzysztofa Kobusów, i zauroczony myślę o zmianach, jakie zaszły w Polsce od czasów, kiedy ja fotografowałem żydowski świat w naszym kraju.
Wszystko wtedy, w latach osiemdziesiątych, było przykryte strachem, głęboko schowane w niebycie, cenzuralnie zakazane. A teraz odwrotnie. „Polski alef-bet” jest dla mnie przykładem – jak sam autor
pięknie napisał w jednym z rozdziałów – „upragnionej normalności”. Bardzo za to dziękuję, Kostku.